درمان دیسک کمر بدون جراحی

حفظ فعالیت کنترل‌شده

استراحت مطلق و طولانی معمولاً توصیه نمی‌شود. در روزهای ابتدایی ممکن است کاهش موقت فعالیت‌های دردزا لازم باشد، اما بازگشت تدریجی به حرکت، راه رفتن کوتاه و فعالیت‌هایی که درد را تشدید نمی‌کنند، می‌تواند به حفظ توان عضلانی کمک کند.

خم شدن‌های مکرر، بلند کردن اجسام سنگین و چرخش ناگهانی کمر باید تا زمان کاهش علائم محدود شود. انجمن جراحان مغز و اعصاب آمریکا نیز به‌جای استراحت طولانی، محدودکردن کوتاه‌مدت فعالیت و راه‌رفتن متناسب با تحمل بیمار را مطرح می‌کند.

استفاده از دارو تحت نظر پزشک

بسته به شرایط بیمار، پزشک ممکن است داروهای ضدالتهاب، مسکن، شل‌کننده عضلانی یا داروهای مخصوص درد عصبی را برای مدت مشخص تجویز کند.

مصرف خودسرانه دارو، افزایش دوز یا ادامه طولانی‌مدت آن می‌تواند عوارض ایجاد کند؛ به‌خصوص در افرادی که بیماری کلیوی، گوارشی، قلبی، فشار خون بالا یا سابقه مصرف داروهای رقیق‌کننده خون دارند. دارو معمولاً بخشی از برنامه درمان است و جایگزین بررسی علت درد نمی‌شود.

فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی

فیزیوتراپی می‌تواند با هدف کاهش درد، بهبود الگوی حرکت، تقویت عضلات مرکزی بدن و اصلاح فعالیت‌های روزمره انجام شود. نوع تمرین باید متناسب با وضعیت هر بیمار انتخاب شود.

تمرینی که برای یک فرد مفید است ممکن است در فرد دیگری درد تیرکشنده یا بی‌حسی را بیشتر کند. به همین دلیل، انجام حرکات عمومی اینترنتی بدون ارزیابی وضعیت بیمار توصیه نمی‌شود. فیزیوتراپی و تمرین‌درمانی از روش‌های رایج درمان محافظه‌کارانه دیسک هستند، اما برنامه آن باید براساس تشخیص پزشک و ارزیابی فیزیوتراپیست تنظیم شود.

اصلاح فعالیت و وضعیت بدن

نحوه نشستن، بلند کردن وسیله، کار با رایانه، رانندگی طولانی و خوابیدن می‌تواند بر شدت علائم اثر بگذارد.

اصلاح این عادت‌ها به‌تنهایی دیسک را «جا نمی‌اندازد»، اما می‌تواند فشارهای تکراری را کمتر کند و به کنترل بهتر علائم کمک کند. ایجاد وقفه‌های کوتاه هنگام نشستن طولانی، استفاده از تکنیک صحیح بلند کردن اجسام و پرهیز از حرکات ناگهانی اهمیت دارد.

تزریق در بیماران انتخاب‌شده

در برخی بیماران که درد عصبی شدید دارند و با درمان‌های اولیه بهتر نشده‌اند، پزشک ممکن است تزریق اپیدورال یا روش‌های مشابه را بررسی کند.

تزریق برای همه بیماران مناسب نیست و باید براساس تشخیص، محل درگیری و شرایط عمومی بیمار انجام شود. تزریق‌های ستون فقرات ممکن است برای کاهش درد یا کمک به تشخیص منشأ آن استفاده شوند و معمولاً بخشی از یک برنامه درمانی جامع شامل اصلاح فعالیت و تمرین هستند.

این روش تضمینی برای درمان دائمی نیست و تصمیم درباره انجام آن باید پس از ارزیابی پزشکی گرفته شود.