ضعف عضلانی پا

ضعف با درد یا بی‌حسی تفاوت دارد. ممکن است بیمار متوجه شود که بالا آوردن پنجه پا برایش دشوار شده، هنگام راه رفتن پای او روی زمین کشیده می‌شود، توان ایستادن روی پاشنه یا پنجه را ندارد یا بالا رفتن از پله‌ها برایش سخت‌تر شده است.

ضعف جدید یا رو به افزایش باید جدی گرفته شود. پیشرفت ضعف عضلانی یکی از مواردی است که می‌تواند ارزیابی جراحی را ضروری‌تر کند.

بی‌حسی پیشرونده

گزگز موقتی همیشه نشانه آسیب شدید نیست، اما اگر محدوده بی‌حسی بیشتر شود یا بیمار احساس کند حس بخشی از پا در حال کاهش است، باید معاینه عصبی انجام شود.

پزشک در معاینه، حس پوست، قدرت عضلات و رفلکس‌ها را بررسی می‌کند تا مشخص شود آیا عملکرد عصب تحت تأثیر قرار گرفته است یا خیر.

درد مقاوم و محدودکننده

اگر درد تیرکشنده پا با وجود درمان صحیح همچنان ادامه داشته باشد و خواب، راه رفتن، کار یا فعالیت‌های روزمره بیمار را مختل کند، ارزیابی مجدد لازم است.

مقاوم بودن درد فقط براساس تعداد روزها مشخص نمی‌شود. شدت درد، پاسخ به دارو و فیزیوتراپی، توانایی انجام فعالیت‌های روزانه و هماهنگی علائم با یافته‌های معاینه و MRI هم اهمیت دارند.

راهنمای NICE پیشنهاد می‌کند رفع فشار جراحی برای افرادی بررسی شود که درمان غیرجراحی درد یا عملکرد آن‌ها را بهبود نداده و یافته‌های تصویربرداری نیز با علائم سیاتیک هماهنگ است.

دشواری در ایستادن یا راه رفتن

فشار روی عصب ممکن است باعث درد، ضعف یا کاهش کنترل حرکتی شود. اگر بیمار به‌دلیل علائم عصبی نتواند به‌طور طبیعی راه برود یا مدت کوتاهی بایستد، لازم است وضعیت او دقیق‌تر بررسی شود.

دشواری راه رفتن، ضعف پیشرونده و کاهش عملکرد روزانه از عواملی هستند که می‌توانند بیمار را به ارزیابی جراحی نزدیک‌تر کنند.