آدرس مطب: شیراز، بلوار زند، نبش خیابان بیست متری (هفت تیر)، مجتمع پزشکی شیراز، طبقه3، واحد 303
تلفن: ۰۷۱۳۲۳۰۰۹۳۱
موبایل: ۰۹۱۷۴۴۳۷۱۳۵
ساعات کاری : شنبه - چهارشنبه 21:00-16:00
آدرس مطب: شیراز، بلوار زند، نبش خیابان بیست متری (هفت تیر)، مجتمع پزشکی شیراز، طبقه3، واحد 303
تلفن: ۰۷۱۳۲۳۰۰۹۳۱
موبایل: ۰۹۱۷۴۴۳۷۱۳۵
ساعات کاری : شنبه - چهارشنبه 21:00-16:00
تشخیص دیسک گردن همیشه به معنای نیاز به جراحی نیست. بسیاری از بیماران ابتدا با روشهایی مانند اصلاح فعالیت، دارو تحت نظر پزشک، فیزیوتراپی و پیگیری علائم درمان میشوند. جراحی بیشتر زمانی مطرح میشود که درد و علائم عصبی با درمان مناسب کنترل نشوند، ضعف یا بیحسی در حال پیشرفت باشد یا فشار روی نخاع باعث کاهش مهارت دست، اختلال تعادل و دشواری راهرفتن شود.
برای پاسخ به این سؤال که «چه زمانی دیسک گردن نیاز به جراحی دارد؟» نمیتوان فقط به شدت درد یا گزارش کتبی MRI تکیه کرد. پزشک باید مسیر انتشار درد، قدرت عضلات، حس دستها، رفلکسها، تعادل و تصاویر اصلی MRI را در کنار یکدیگر بررسی کند. کالج رادیولوژی آمریکا نیز تأکید میکند که MRI بهتنهایی برای تشخیص رادیکولوپاتی علامتدار کافی نیست و باید همراه یافتههای بالینی تفسیر شود.
پاسخ کوتاه: جراحی دیسک گردن معمولاً زمانی بررسی میشود که ضعف پیشرونده، بیحسی شدید یا در حال افزایش، درد تیرکشنده مقاوم، اختلال عملکرد دست، نشانههای فشار روی نخاع یا نتیجهنگرفتن از درمانهای غیرجراحی وجود داشته باشد. تصمیم نهایی پس از معاینه عصبی و بررسی MRI گرفته میشود.
ستون فقرات گردنی از هفت مهره تشکیل شده است. میان این مهرهها دیسکهایی قرار دارند که حرکت گردن را آسانتر میکنند و بخشی از فشار واردشده به ستون فقرات را جذب میکنند. هر دیسک دارای یک لایه بیرونی مقاومتر و یک بخش مرکزی نرمتر است.
اگر بخش داخلی دیسک از محل ضعیفشده لایه بیرونی برجسته یا خارج شود، ممکن است به ریشه عصبی یا در مواردی به نخاع فشار وارد کند. فشار روی ریشه عصب میتواند موجب درد تیرکشنده، گزگز، بیحسی یا ضعف در شانه، بازو، ساعد و انگشتان شود.
شدت تغییرات دیدهشده در MRI همیشه با شدت علائم بیمار برابر نیست. ممکن است یک بیرونزدگی در MRI دیده شود اما فرد نشانه عصبی مهمی نداشته باشد؛ در مقابل، فشار در یک محل حساس میتواند با درد یا ضعف قابلتوجه همراه شود. به همین دلیل، درمان بر اساس ترکیب علائم، معاینه و تصویربرداری انتخاب میشود.
نشانههای دیسک گردن به محل فشار روی عصب و شدت درگیری بستگی دارند. برخی بیماران فقط احساس درد یا خشکی در گردن دارند؛ در حالی که در برخی دیگر، درد از گردن به شانه یا دست منتشر میشود.
علائم شایع عبارتاند از:
فشار یا تحریک ریشه عصبی گردن که رادیکولوپاتی گردنی نامیده میشود، میتواند باعث درد، بیحسی، گزگز و ضعف در اندام فوقانی شود.
وجود این علائم بهتنهایی ثابت نمیکند که بیمار به عمل دیسک گردن نیاز دارد. علتهایی مانند مشکلات شانه، فشار بر اعصاب محیطی دست و اختلالات عضلانی نیز ممکن است علائم مشابهی ایجاد کنند؛ بنابراین تشخیص باید پس از معاینه انجام شود.
گرفتگی یا کشیدگی عضلات گردن اغلب با درد موضعی، حساسیت عضلات و محدودیت حرکت همراه است. این درد ممکن است پس از کار طولانی، وضعیت نامناسب بدن یا یک فعالیت مشخص ایجاد شود و معمولاً علائم عصبی واضحی مانند ضعف دست یا بیحسی پیشرونده ندارد.
درگیری ریشه عصب بیشتر زمانی مطرح میشود که درد از گردن به شانه یا دست انتشار پیدا کند و با گزگز، بیحسی یا کاهش قدرت همراه باشد. البته این تفاوتها قطعی نیستند و امکان تشخیص دقیق فقط بر اساس توضیحات بیمار یا محل درد وجود ندارد. معاینه عصبی به پزشک کمک میکند میان درد عضلانی و فشار روی عصب تفاوت قائل شود.
ضعف با درد یا گزگز تفاوت دارد. ممکن است بیمار متوجه شود قدرت گرفتن وسایل کاهش یافته، وسایل بیشتر از دستش میافتند یا انجام کارهایی مانند بازکردن در بطری و بلندکردن اشیا دشوار شده است.
ضعف جدید یا در حال پیشرفت از علائمی است که باید جدیتر بررسی شود؛ زیرا میتواند بیانگر تأثیر فشار عصبی بر عملکرد عضلات باشد.
فشار روی نخاع گردنی ممکن است باعث کاهش مهارت حرکات ظریف شود. بیمار ممکن است در نوشتن، بستن دکمهها، کار با کلید، برداشتن سکه یا استفاده از تلفن همراه مشکل پیدا کند. افتادن اشیا از دست نیز میتواند از نشانههای کاهش مهارت باشد.
گزگز یا بیحسی دست ممکن است با فشار روی ریشه عصب ارتباط داشته باشد، اما بیحسی بهتنهایی تعیینکننده جراحی نیست. اگر محدوده بیحسی بیشتر شود، حس دست کاهش یابد یا بیحسی با ضعف همراه باشد، معاینه زودتر اهمیت پیدا میکند.
اگر درد از گردن به شانه و دست منتشر شود و با وجود درمان مناسب همچنان خواب، کار یا فعالیت روزمره بیمار را مختل کند، پزشک ممکن است بررسیهای تکمیلی و گزینههای درمانی دیگری را مطرح کند.
مقاوم بودن درد فقط با تعداد روزها مشخص نمیشود. شدت علائم، تأثیر آنها بر عملکرد، پاسخ به درمان و هماهنگی MRI با معاینه بیمار هم در تصمیمگیری مؤثرند. جراحی رادیکولوپاتی گردنی با هدف رفع فشار از روی عصب و کاهش علائم ناشی از فشردگی انجام میشود.
اختلال تعادل، سنگینی یا سفتی پاها، زمینخوردن، ناپایداری هنگام راهرفتن و ضعف همزمان دست و پا میتوانند از نشانههای فشار روی نخاع گردنی باشند. این علائم با فشار ساده روی یک ریشه عصب تفاوت دارند و به بررسی سریعتر نیاز دارند.
تغییر جدید در کنترل ادرار یا مدفوع همراه با ضعف اندامها، اختلال راهرفتن یا علائم عصبی گسترده باید فوری بررسی شود. این نشانهها ممکن است با فشار جدی بر نخاع یا مسیرهای عصبی ارتباط داشته باشند.
هشدار پزشکی: در صورت ضعف سریع دست یا پا، اختلال واضح تعادل و راهرفتن، بیحسی گسترده یا تغییر جدید در کنترل ادرار و مدفوع، منتظر نوبت معمول مطب نمانید و برای ارزیابی فوری به مرکز درمانی مراجعه کنید.
MRI میتواند دیسکها، ریشههای عصبی، کانال نخاعی و خود نخاع را نشان دهد. پزشک با بررسی تصاویر میتواند محل بیرونزدگی، میزان فشردگی ریشه عصب و احتمال فشار روی نخاع را ارزیابی کند.
بااینحال، مشاهده دیسک در MRI بهتنهایی به معنای نیاز به عمل نیست. تصاویر باید با مسیر درد، محل بیحسی، قدرت عضلات، رفلکسها و نتیجه معاینه بیمار هماهنگ باشند. کالج رادیولوژی آمریکا نیز اعلام میکند MRI باید در کنار یافتههای بالینی تفسیر شود و بهتنهایی برای تشخیص رادیکولوپاتی علامتدار کافی نیست.
MRI ممکن است در شرایط زیر اهمیت بیشتری داشته باشد:
تصمیم درباره زمان MRI نیز باید براساس علائم و معاینه گرفته شود و انجام فوری آن برای هر درد کوتاهمدت گردن ضروری نیست.
پزشک هنگام معاینه فقط محل درد را بررسی نمیکند. قدرت عضلات شانه، بازو و دست، حس انگشتان، رفلکسها، مهارت حرکات ظریف و نحوه راهرفتن نیز ارزیابی میشوند.
مواردی که ممکن است در معاینه بررسی شوند عبارتاند از:
نتیجه این بررسیها به پزشک کمک میکند مشخص کند آیا ریشه عصبی خاصی درگیر است یا نشانههایی از فشار روی نخاع وجود دارد. سپس یافتهها با MRI تطبیق داده میشوند.
اگر بیمار ضعف پیشرونده، اختلال تعادل، علائم فشار روی نخاع یا سایر نشانههای هشدار نداشته باشد، معمولاً درمان غیرجراحی در مرحله اول ادامه پیدا میکند.
برنامه درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:
درمان محافظهکارانه زمانی منطقیتر است که علائم بهتدریج کمتر شوند، قدرت عضلات حفظ شود، عملکرد روزانه بهتر شود و نشانه عصبی جدیدی ایجاد نشود. بیشتر بیماران مبتلا به رادیکولوپاتی گردنی با درمان غیرجراحی بهبود پیدا میکنند.
جراحی معمولاً زمانی بررسی میشود که علائم و یافتههای پزشکی نشان دهند ادامه درمان غیرجراحی کافی نیست یا عملکرد عصبی در معرض آسیب قرار دارد.
کاهش رو به افزایش قدرت دست یا بازو میتواند بررسی جراحی را جدیتر کند. شدت ضعف، سرعت تغییر آن و محل عصب درگیر در تصمیمگیری مؤثرند.
اگر بیمار نشانههایی مانند کاهش مهارت دست، اختلال تعادل، راهرفتن ناپایدار یا ضعف دست و پا داشته باشد و تصویربرداری نیز فشار روی نخاع را نشان دهد، جراحی ممکن است برای جلوگیری از پیشرفت علائم مطرح شود. در میلوپاتی گردنی، ادامه یا بدترشدن علائم باوجود درمان غیرجراحی از شرایطی است که پزشک ممکن است جراحی را توصیه کند.
دردی که با وجود درمان مناسب ادامه پیدا کرده و فعالیت روزمره، کار یا خواب بیمار را مختل میکند، میتواند یکی از دلایل بررسی جراحی باشد. تصمیم تنها براساس شدت درد گرفته نمیشود و پاسخ به درمان، معاینه و MRI نیز اهمیت دارند.
بیحسی در حال گسترش، افتادن مکرر وسایل یا کاهش توان انجام حرکات ظریف میتواند نشان دهد عملکرد عصبی تحت تأثیر قرار گرفته است.
اگر بیمار یک دوره درمان مناسب شامل دارو، فیزیوتراپی و اصلاح فعالیت را طی کرده، اما درد و محدودیت عملکرد همچنان ادامه دارند، پزشک ممکن است گزینه جراحی را بررسی کند.
محل فشار در MRI باید با مسیر درد، محل بیحسی، ضعف و نتیجه معاینه عصبی هماهنگ باشد. صرف وجود بیرونزدگی دیسک در گزارش تصویر، دلیل کافی برای عمل نیست.
هیچیک از این موارد بدون معاینه، جراحی را برای همه بیماران قطعی نمیکند. سن، سلامت عمومی، بیماریهای زمینهای، تعداد سطوح درگیر و تأثیر علائم بر زندگی بیمار نیز در انتخاب درمان مؤثرند.
برای آشنایی با روشهای عمل، مراقبتهای بعد از جراحی و مسیر دریافت نوبت، صفحه جراحی دیسک گردن در شیراز را مطالعه کنید.
در بسیاری از دردهای ساده گردن، مراجعه اورژانسی لازم نیست و درمان غیرجراحی فرصت مناسبی برای اثرگذاری دارد. اما اگر ضعف، کاهش مهارت دست، بیحسی پیشرونده یا اختلال تعادل وجود داشته باشد، بهتعویقانداختن ارزیابی ممکن است باعث دیرتر مشخصشدن فشار مهم روی عصب یا نخاع شود.
هدف از مراجعه زودتر در این شرایط، قطعیکردن جراحی نیست؛ بلکه مشخصکردن علت علائم و جلوگیری از ادامه درمان نامتناسب است. علائمی مانند افتادن وسایل، دشواری در بستن دکمه، سنگینی پاها و ناپایداری راهرفتن از نشانههایی هستند که باید بهموقع بررسی شوند.
هدف اصلی جراحی معمولاً کاهش فشار روی ریشه عصب یا نخاع است. انتخاب روش جراحی به محل فشار، تعداد سطوح درگیر، وضعیت ستون فقرات و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.
پیش از تصمیمگیری باید مزایا، محدودیتها، خطرات احتمالی، روشهای جایگزین و مراقبتهای بعد از عمل برای بیمار توضیح داده شوند. هیچ روش جراحی نتیجه یکسان و تضمینشدهای برای همه بیماران ندارد.
برای آشنایی با عوامل مالی و مدارکی که برای برآورد هزینه لازم است، صفحه هزینه جراحی دیسک گردن در شیراز را مشاهده کنید.
برای بررسی درد تیرکشنده دست، بیحسی، ضعف، کاهش مهارت دست یا احتمال فشار روی نخاع میتوان به جراح مغز و اعصاب و ستون فقرات مراجعه کرد. مراجعه به جراح به معنای قطعیبودن عمل نیست؛ هدف اولیه میتواند بررسی علائم و مشخصکردن امکان ادامه درمان غیرجراحی باشد.
هنگام مراجعه بهتر است موارد زیر همراه بیمار باشند:
دکتر نوید فرزین پس از معاینه عصبی و مشاهده تصاویر، شرایط ادامه درمان غیرجراحی یا مطرحشدن جراحی را متناسب با وضعیت بیمار بررسی میکند.
برای بررسی علائم، معاینه عصبی و مشاهده تصاویر MRI میتوانید از طریق نوبتدهی سایت یا تماس با مطب دکتر نوید فرزین اقدام کنید. تصمیم درباره نیاز یا عدم نیاز به عمل پس از بررسی وضعیت اختصاصی بیمار گرفته میشود.
بیحسی دست میتواند بر اثر فشار روی ریشه عصب گردن ایجاد شود، اما بهتنهایی برای تصمیم جراحی کافی نیست. شدت و مدت بیحسی، وجود ضعف، نتیجه معاینه و هماهنگی علائم با MRI باید بررسی شوند.
بله. ضعف جدید یا رو به افزایش دست میتواند نشاندهنده تأثیر فشار عصبی بر عملکرد عضلات باشد. ضعف پیشرونده، افتادن اشیا و کاهش مهارت انگشتان باید زودتر بررسی شوند.
معمولاً تصمیم برای جراحی فقط براساس درد گردن گرفته نمیشود. شدت و مدت درد، وجود علائم عصبی، نتیجه معاینه، پاسخ به درمانهای غیرجراحی و یافتههای تصویربرداری اهمیت دارند. جراحی برای گردندرد ساده بدون فشار مشخص روی عصب یا نخاع معمولاً انتخاب رایجی نیست.
در صورت درد تیرکشنده مقاوم، ضعف، بیحسی پیشرونده، کاهش مهارت دست، اختلال تعادل یا یافته نگرانکننده در MRI، مراجعه برای بررسی تخصصی منطقی است. مراجعه به جراح به معنای قطعیبودن عمل نیست.
خیر. MRI باید همراه با علائم و نتیجه معاینه عصبی تفسیر شود. ممکن است تغییراتی در تصویر دیده شوند که با شکایت بیمار ارتباط مستقیمی نداشته باشند.
خیر. پزشک باید علت نتیجهنگرفتن از درمان، مدت علائم، وضعیت عصبی، نوع فیزیوتراپی و یافتههای MRI را بررسی کند. اگر درد یا اختلال عملکرد ادامه داشته یا ضعف عصبی پیشرفت کرده باشد، جراحی ممکن است یکی از گزینههای قابل بررسی باشد.