دارو برای کنترل علائم

بسته به شرایط بیمار، پزشک ممکن است داروهایی برای کاهش درد یا التهاب تجویز کند. هدف دارودرمانی معمولاً کنترل علائم و کمک به حفظ فعالیت است، نه برطرف‌کردن مکانیکی تنگی کانال.

انتخاب دارو باید متناسب با شرایط بیمار باشد؛ زیرا برخی داروهای ضدالتهاب می‌توانند برای افراد دارای بیماری‌های کلیوی، گوارشی یا برخی بیماری‌های زمینه‌ای مناسب نباشند. بنابراین مصرف طولانی یا خودسرانه دارو توصیه نمی‌شود. AAOS داروهای ضدالتهاب را از گزینه‌های درمان غیرجراحی معرفی می‌کند، اما بر عوارض احتمالی آن‌ها نیز تأکید دارد.

فیزیوتراپی تنگی نخاع

فیزیوتراپی می‌تواند با هدف حفظ یا بهبود حرکت، تقویت عضلات و کمک به مدیریت علائم انجام شود. نوع تمرین و شدت فعالیت باید براساس وضعیت فرد تنظیم شود.

تمرین‌های کششی و تقویتی در بعضی بیماران به مدیریت علائم کمک می‌کنند، اما هیچ برنامه ورزشی واحدی برای همه افراد مبتلا به تنگی کانال مناسب نیست. وجود ضعف، درد شدید یا مشکلات عصبی می‌تواند برنامه درمان را تغییر دهد.

به همین دلیل، انجام تمرین‌های تصادفی اینترنتی بدون توجه به شدت بیماری و وضعیت عصبی بیمار مناسب نیست؛ به‌ویژه اگر یک حرکت باعث افزایش درد پا، بی‌حسی یا ضعف شود.

اصلاح فعالیت‌های روزانه

برخی بیماران متوجه می‌شوند که ایستادن طولانی یا پیاده‌روی ممتد علائمشان را افزایش می‌دهد. تنظیم میزان فعالیت، استراحت‌های کوتاه و پرهیز موقت از فعالیت‌هایی که علائم را به‌طور مشخص تشدید می‌کنند ممکن است بخشی از برنامه مدیریت بیماری باشد.

هدف از اصلاح فعالیت، بی‌تحرکی کامل نیست. کم‌تحرکی طولانی نیز می‌تواند باعث کاهش قدرت و آمادگی جسمی شود. میزان و نوع حرکت باید با شرایط بیمار هماهنگ شود.

مدیریت وزن در بیماران مناسب

در بیمارانی که اضافه‌وزن دارند، مدیریت وزن ممکن است به‌عنوان بخشی از برنامه کلی مراقبت در نظر گرفته شود. AANS مدیریت وزن را در کنار فعالیت، کشش و سایر روش‌های محافظه‌کارانه از اقداماتی می‌داند که ممکن است برای برخی بیماران مطرح شوند. NHS نیز کاهش وزن را در صورت اضافه‌وزن از گزینه‌هایی می‌داند که پیش از جراحی رفع فشار ممکن است توصیه شوند.

این موضوع به معنای آن نیست که اضافه‌وزن علت همه موارد تنگی نخاع است یا کاهش وزن می‌تواند تنگی ساختاری کانال را به‌تنهایی درمان کند.

تزریق در برخی بیماران

در برخی شرایط، پزشک ممکن است تزریق اپیدورال را برای کمک به کنترل التهاب و درد بررسی کند. این روش برای تمام افراد مناسب نیست و هدف آن معمولاً کنترل علائم است، نه رفع دائمی تنگی کانال.

انتخاب تزریق باید براساس معاینه، تصویربرداری، بیماری‌های زمینه‌ای و درمان‌های قبلی بیمار انجام شود.